Kornwalia piękna jest...

Historia

Autor: Karolina Dziewulak

18.03.2007.

Historia Kornwalii rozpoczyna się w epoce kamiennej. W tym okresie na jej teren przybyli pierwsi osadnicy z Europy. Potwierdzają to odnalezione w Carn Brea (okolice Redruth) kamienne narzędzia, których pochodzenie datuje się na ok. 4500 rok p.n.e.

Istnieją różne teorie co do pochodzenia nazwy Kornwalii - najbardziej popularna mówi o nazwie plemienia celtyckiego „Cornovii”. Inna wskazuje na anglo-saxońskie korzenie gdzie „cornovii” znaczy ludzie rogu a „waelas”- obcy.

Faktem jest, iż około 1000 roku p.n.e teren ten zasiedlili Celtowie przynosząc ze sobą wiedzę o obróbce metali. Celtowie to ludy pochodzenia indoeuropejskiego, które w epoce brązu odbyły wędrówkę z nadwołżańskich stepów, poprzez całą Europę (osiedlając się m.in. na terenie współczesnych Niemiec i Francji) i stąd rozprzestrzeniając się na wyspy Brytyjskie, gdzie utrzymali się do dzisiejszego dnia. Zakładali oni ufortyfikowane osady, nierzadko na wzgórzach, co ułatwiało obronę w razie ataku. Prócz uprawy ziemi Celtowie umieli wykorzystywać bogactwa naturalne miejsca, które zamieszkali- wydobywając cynę, miedź i brąz oraz wytapiając metale. Wykopaliska świadczące o charakterze osadnictwa celtyckiego znajdują się m.in. w Chysauster obok Penzance. Współcześni mieszkańcy Kornwalii wywodzą swoje pochodzenie właśnie od Celtyckich przodków.

Gdy w roku 55 p.n.e na ziemiach brytyjskich pojawili się Rzymianie - w Kornwalii istniały już zaczątki państwowości. Historia okresu przedromańskiego, z powodu niewielu źródeł, obrosła legendami i mitami. Według różnych przekazów królestwem Kornwalii rządzili wtedy królowie. Najbardziej sławny to król Marek znany z utworu „Tristan i Izolda”, podróżujący wraz ze swym dworem po całym królestwie. Miejscem w którym przebywał najdłużej, a więc nieformalną stolicą uczynił Tintagel.

Tereny Kornwalii nie uległy romanizacji prawdopodobnie ze względu na warunki klimatyczne tam panujące oraz brak bezpiecznych miast portowych. Doszło natomiast do chrystianizacji Celtów. Ten okres nosi nazwę „wieku świętych”, bowiem duchowni (m.in. św Piran- obecny patron Kornwalii), prócz krzewienia wiedzy religijnej mieli znaczny wpływ na rządy w państwie, nierzadko sami zostawali władcami.

Po wycofaniu się Rzymian w 410 roku n.e Kornwalia odpierała trwające z przerwami ponad cztery stulecia najazdy plemion germańskich (Anglów, Sasów, Jutów i Fryzów), które zasiedliły ziemie na wschód od Kornwalii i Walii. Z okresu tych walk pochodzą legendy o królu Arturze i rycerzach Okrągłego Stołu, w których odnaleźć można nawiązania do Kornwalii. W wyniku najazdów Celtowie z Kornwalii zostali odcięci od Celtów z Walii i mimo wielu zwycięskich dla siebie bitew w 838 roku zostali podbici przez angielskie królestwo Wessex a ich państwo stało się częścią państwa angielskiego.

Integracja Kornwalii z resztą Brytanii rozpoczęła się jednak dopiero w momencie podboju Wysp Brytyjskich przez Normanów (1066r) i objęcia tronu przez Wilhelma I Zdobywcę. Tereny Kornwalii dostały się wówczas Robertowi, hrabiemu Mortain, przyrodniemu bratu Wilhelma.

Kornwalia miała wielu książąt podnoszonych do tej godności przez króli, lecz żadnemu nie udało się pozostawić potomków którzy mogliby dziedziczyć tytuł łącznie z samozwańczym księciem Perkinem Warbeckiem pokonanym pod Exter w 1497 roku.

W tym samym roku doszło do buntu przeciwko królowi Henrykowi VII, który narzucił podatki by mieć środki na wojnę ze Szkocją. Jednak zarówno ten bunt jak i powstanie przeciwko narzucaniu przez Anglików swojego języka oraz protestanckiej wiary katolickim Celtom w 1549 roku zostały stłumione i przyczyniły się do podupadnięcia kornijskiego języka i kultury.

Swój okres świetności (XVIII- XIXw) Kornwalia zawdzięczała industrializacji. Region ten kojarzy się dziś głownie z przemysłem wydobywczym, silnikiem parowym (jego wynalazcą był kornwalijczyk Richard Trevithick) oraz bogactwem kulturowo-historycznym, które wraz z pięknymi widokami zachęca do odwiedzenia tej części Wielkiej Brytanii.

Bądź pierwszym, komentującym ten artykuł